'Raserei' leidt tot razernij
De door Trump ontketende oorlog met Iran heeft tot een wereldwijde energiecrisis geleid die zijn weerga niet kent. Tal van landen treffen maatregelen om de energiepijn voor burger en bedrijven te verzachten. Die maatregelen variëren van onder andere verlaging van de prijs aan de pomp, verhoging van het reiskostenforfait, € 1000 per werknemer in contanten, stimuleren van het gebruik van het ov tot verlaging van de maximum snelheid.
In een artikel in het AD (bijgevoegd), beschrijft Guy Hoeks de voorstellen van de Duitse bondsregering die de ergste klappen moeten opvangen. Een van de ideeën is om, naast verlaging van de benzineprijs, een snelheidslimiet op de snelweg in te voeren. Een kleine meerderheid van de Duitsers (51 procent), zo blijkt uit aangehaald onderzoek, ziet een snelheidslimiet op de 'Autobahn' wel zitten.
'200 kilometer per uur is van de zotte', zo wordt gesteld.
Toch is snelheidsbeperking geen gelopen race in autoland Duitsland. Dat valt af te leiden uit het feit, dat bijna de helft van de ondervraagden in het hiervoor genoemde onderzoek (49 procent) blijkbaar géén probleem heeft met het tot de bodem indrukken van het gaspedaal. Dat valt bovendien te concluderen uit de reacties op LinkedIn op het artikel. 'Onzinverhaal', 'ik bepaal zelf hoe hard ik rijd', 'het is míjn probleem als ik meer voor benzine moet betalen'. De razernij over de 'Raserei' heeft dus twee kanten: degenen die zich mateloos ergeren aan het ontbreken van een algemene snelheidsbeperking op de Duitse (auto)wegen en degenen die zich er mateloos aan ergeren, dat er überhaupt over een snelheidslimiet wordt nágedacht.
'De vrijheid van de wolf betekent vaak de dood van de schapen'
Deze laatste categorie heeft een uitgesproken neoliberale, zo niet libertaire opvatting over het begrip vrijheid. Als deze automobilisten van mening zijn dat door snelheidsbeperking hun individuele vrijheid wordt aangetast dan is het hun goed recht dat te vinden. Het accepteren van deze opvatting, vooral als je het er niet mee eens bent, raakt een van de pijlers van de democratische samenleving, namelijk tolerantie.
Echter: Zolang het bij de overtuiging 'an sich' blijft , dat men door de limitering in zijn vrijheid wordt aangetast is dat geen enkel probleem. Zodra deze in de praktijk wordt gebracht is het een ander verhaal. Hier komt de uitspraak van de filosoof Isaiah Berlin in beeld: 'de vrijheid van de wolf betekent vaak de dood van de schapen'. Anders gezegd, de vrijheid van de een om zo hard te rijden als hij (heel soms zij) wil kan ten koste gaan van de vrijheid van de ander zich op de (snel)weg veilig te voelen. Ongelimiteerd racen is immers niet alleen onveilig voor andere automobilsten, maar brengt ook maatschappelijke kosten met zich mee. Hard rijden leidt tot meer CO2-uitstoot en is dus slecht voor het milieu. Denk ook aan de door de samenleving te dragen kosten van verpleging van gewonden na een door een 'raser' veroorzaakt ongeluk, van politieinzet, van reparatie van wegdek en bedenk het maar verder. Het kan nog erger: uit gegevens van de ADAC blijkt dat in 2024 te hoge snelheid tot 843 dodelijke ongelukken heeft geleid. De individuele vrijheid van de automobilist zo hard mogelijk te willen rijden heeft tot het ultieme verlies van de vrijheid van (een) andere weggebruiker(s) geleid, namelijk vrijheid van leven.
Kortom: vrijheid staat zelden op zichzelf. In onze gecompliceerde samenleving kunnen we simpelweg niet naar de vrijheid van een individu kijken zonder de gevolgen van die vrijheid voor anderen te zien. In dit concrete geval betekent dit, dat de Duitse staat er goed aan doet om een snelheidslimiet in te voeren, niet alleen gedurende de energiecrisis, maar permanent. Dat kan bijdragen aan het reduceren van maatschappelijke kosten en van persoonlijk leed. De neoliberale/ libertaire automobilist zou het vermogen moeten opbrengen dit in te zien en zijn rijgedrag aan te passen. Ook dat is tolerantie.
Reactie plaatsen
Reacties